Wednesday, April 11, 2018

Eulogy voor Jack


Jack is ziek, dat is nog voorzichtig gezegd, Jack is doodziek. Op een mooie zonnige dag in juli 2004, een week voor mijn jongste zoon trouwde met de liefde van zijn leven, deed Jack zijn intrede in dit ondermaanse, een klein wit bolletje, de oogjes nog stijf dicht tegen de harde, luidruchtige wereld.

In het jaar daarop groeide Jack uit tot een vorstelijke witte kater, de koning van de buurt. Waar alle andere katers ontzag voor hadden, als hij majestueus door de buurt schreed. Maar de koning brult niet meer. In een paar weken tijd is hij verworden tot een hoopje ellende dat nauwelijks nog van de bank afkomt.

Terwijl ik dit schrijf komt jongste zoon vertellen dat Jack er niet meer is, het echt niet meer ging en dat het inhumaan zou zijn het broze leven nog langer te rekken. Het is niet het verhaal dat ik over Jack had willen vertellen. Nee toen ik begin december de tekening boven deze post maakte, speelde er iets heel anders door mijn hoofd.

Het zal Kerstavond 2006 geweest zijn, als we boven het lawaai van het gezellig samen zijn, een ons onbekend geluid horen. Zacht trippelende pootjes en een knisperend geknaag bij de voerbak van de hond, die zelf overigens rustig snurkend in de hoek van de kamer ligt. Enkele ogenblikken later piept er een klein brutaal veldmuisje om de hoek van de deur. De zwarte kraaloogjes flitsen van links naar rechts. "Een muis" roept oudste dochter en trekt een sprintje richting deur, maar het beestje is met de snelheid van een formule 1 wagen naar de schuur verdwenen. De jeugd ziet wel iets in een spannende muizenjacht en koersen dezelfde kant op, om binnen een paar seconden weer terug te keren met de mededeling dat het erg is, echt erg. "Er zitten er minstens 10 in de schuur mam" beweert oudste.

In de dagen die volgen lijkt het huis overspoelt, ze lopen door de keuken. Ze scharrelen over het voeteneinde van ons bed. Ze glibberen langs de louvredeurtjes van mijn kledingkast naar beneden. Ze kruipen in het konijnenhok en maken Stamper het leven zuur. Die eerste week proberen we het probleem muisvriendelijk op te lossen, we vangen er een paar dozijn en laten ze kilometers verder in een natuurgebied weer vrij. Wat we ook doen, niets lijkt te helpen, want de populatie blijft zich met een sneltrein vaart uitbreiden.

Jullie mogen Jack wel lenen voor een weekendje biedt jongste zoon grootmoedig aan. "Hij is een eerste klas muizenvanger, jullie zijn zo van die ellende verlost" beweert hij stellig." Je moet alleen wel de buitendeur dicht houden! Juist daar gaat het mis, als jongste dochter, onwetend van de logeerpartij, na haar avondbaantje thuis komt en meteen de buiten-en kamerdeur open gooit. In een flits spurt Jack naar buiten, we rennen achter hem aan en zien hem nog net onder de struiken zo'n 30 meter verderop verdwijnen. Voorzichtig loop ik zijn kant op " Kom dan Jack" koer ik met mijn liefste stemmetje, en klak zachtjes met mijn tong. "Poes poes poes". Langzaam kom ik nog een stapje dichterbij en strek mijn handen uit om hem op te pakken. Maar Jack is niet gek, een pas voorwaarts van mij, resulteert in twee passen achterwaarts van Jack en hij verdwijnt steeds dieper het struikgewas in. "Ik ga wel voer halen" misschien helpt het" biedt oudste dochter aan. Al rammelend met het pak loopt ze richting Jack, die heel even zijn kop weer uit het struikgewas steekt, maar zich onmiddelijk weer veilig onder de struiken verschanst. Zo ploeteren we nog een uurtje voort, zonder dat het tot resultaat leidt. "Weet je" zeg ik tegen oudste dochter "we gaan je broer bellen, hij beweert altijd dat hij maar hoeft te fluiten en dat Jack dan meteen komt. " Dat mag hij dan nu laten zien!". "Wij blijven hier, zodat we zeker weten dat hij er niet vandoor gaat". Nog geen 10 minuten later horen we het ronkend geluid van zijn auto. Onmiddelijk duikt Jack uit de bosschages op, maar geeft ons geen kans hem op te pakken. De portieren van de auto gaan open en weer dicht. Jack doet nog een paar behoedzame passen naar voren en komt nu helemaal tevoorschijn. Dan laat jongste zoon een fluitje horen, luid miauwend rent Jack op hem af en springt in zijn armen. Het behoeft geen betoog dat de logeerpartij maar van korte duur was en wij toch maar ons heil in muizenkorrels hebben gezocht, om de muizenplaag voor eens en voor hopelijk altijd, uit te roeien.  

Tuesday, January 16, 2018

mannengriep

mannengriep 


Elk jaar is er wel een griepgolf, zo ook in februari 2013.  Net toen ik na een val een knie luxatie kreeg en ik dus helemaal niet meer lopen kon.  "Geeft niet mam, ik kom je redden" riep oudste dochter door de telefoon. "maar ik ben wel een beetje verkouden". Kort daarop belde de man "ik kom je helpen, ik heb toch een week vakantie" klonk het verdacht schorrig. Maar elke hulp was welkom.  Zo arriveerden die middag de hulptroepen in Huize Plukvink. Nog voor de avond viel lagen dochter en de man uitgeteld onder een dekentje op de bank en reed ik wat onhandig met sapjes op schoot  af en aan. Gelukkig knapte dochter na een dag of twee weer op, maar die moest  terug naar huis, zo'n 125 kilometer verderop. De man echter hield het langer vol. Bijna een week lang lag hij kreunend en steunend op de bank. Een typisch geval van, wie moet wie nu redden.

Nu beweren knappe koppen van het John Hopkins, Harvard en Durham Universiteit dat mannen werkelijk veel zieker zijn van griep omdat zij geen oestrogenen aan maken en daardoor een minder goed functionerend immuunsysteem hebben. Ik had altijd al gedacht dat de man het zwakke geslacht is en dat heeft niets met brute spierkracht te maken. Maar knappe koppen van John Hopkins, hoe zit dat dan met vrouwen na de overgang. Hun aanmaak van oestrogenen gaat dramatisch achteruit en toch krijgt de griep ons minder te pakken dan mannen. Of heb ik tot nu toe geluk gehad?

Tuesday, January 9, 2018

Mikkel in kerstnacht

Fronsend kijkt Jelle van de steeds grauwer wordende lucht naar Marieke. "Weet je het wel zeker" ? vraagt hij nog eens ten overvloede. "Ga nu maar, ik weet toch hoe belangrijk het voor je is dat je die klus voor Kerst af krijgt, ik red me wel, echt" zegt Marieke vol overtuiging en lacht. "Bovendien heb ik Mikkel om me gezelschap te houden, nietwaar Mikkel?" en ze kriebelt de kleine hond achter zijn oren. Met tegenzin pakt Jelle zijn jas van de kapstok en trekt hem aan. "Weet je het zeker" begint hij nogmaals aarzelend, maar Marieke duwt hem resoluut de deur uit en sluit deze met een ferme klap. "Het wordt misschien wel heel slecht weer, wil je niet mee, dan zet ik je af bij Bartien en haal je weer op, als ik klaar ben" roept Jelle van achter de deur. "Wel nee, je bent met een paar uurtjes weer thuis" roept Marieke terug " ga nu maar gauw, dan ga ik lekker bij de open haard het truitje voor Ukkepuk afmaken. Glimlachend legt ze een paar kussens op de bank, pookt het vuurtje in de open haard nog wat op en rolt zich in een warme deken. Haar vrouwending noemt Jelle dat altijd, maar dat kan Marieke niet deren, lekker warm is lekker warm. Na een poosje hoort Marieke het geloei van de wind boven het vrolijk geknetter van het haardvuur uit en beseft ze dat de stevige bries van eerder die middag is aangetrokken tot een heuse storm. Ze trekt de warme deken nog wat vaster om zich heen en begint langzaam weg te doezelen, totdat ze opschrikt door een denderend lawaai. Ze spitst haar oren om te luisteren en hoort het geloei van hun koeien boven het bulderen van de wind uit. Moeizaam duwt ze zich van de bank omhoog en besluit een kijkje te nemen. "Kom Mikkel" roept ze naar de kleine hond "dan gaan we even kijken of alles goed is bij Mina en Saartje". Kwispelstaartend staat de kleine hond op, rekt zich uit en loopt naar Marieke, die haar dikke winterjas aantrekt. Behoedzaam opent ze de deur maar kan niet voorkomen, dat deze door een harde windvlaag, bijna uit haar handen gerukt wordt. Verschrikt stapt Marieke achteruit en een wolk sneeuw wordt ver de gang ingeblazen. Moeizaam hijst ze de kleine hond van de grond en tornt tegen de storm in, richting schuur. De ijskoude wind snijd in haar gezicht, rukt aan haar haren en binnen enkele stappen zakt ze tot over haar kuiten in de sneeuw. Ze kijkt om zich heen, onthutst over de hoeveelheid die er in de afgelopen uren is gevallen. Ze ploetert de laatste meters naar de schuur, zwaait de deur open en stapt de bescherming van de muren binnen. Mikkel wurmt zich uit haar armen, springt op de grond en schut zijn vacht uit. Druppels vliegen in het rond en spetteren alles nat, dan rent hij vrolijk naar Mina en Saartje, die ongedurig op stal met hun staart staan te zwiepen. "Stop Mikkel" beveelt Marieke "de dames zijn al onrustig genoeg". Snel kijkt zij in het rond of ze iets kan ontdekken wat de onrust veroorzaakt en komt tot de conclusie dat de hevige sneeuwstorm de aanleiding moet zijn. Gelukkig komt Jelle snel thuis denkt ze, tenminste als hij niet vastloopt in een hoog opgewaaide sneeuwbank. "Vooruit Mikkel we gaan weer naar binnen, Mina en Saar redden zich wel" zegt Marieke en bukt zich nogmaals met moeite voorover om de kleine hond op te pakken. 

Plotseling snijdt een heftige pijn door haar lichaam en een luid gekreun ontsnapt aan haar lippen. " Nu niet, niet hier" fluistert ze voor zich heen, terwijl het zweet haar uitbreekt. " Kom op Marieke, diep ademhalen, rechtop gaan staan en dan naar huis" spreekt ze zichzelf moed ik. Een tweede wee, nog krachtiger dan de eerste houdt haar op de plaats. Ze grijpt zich vast aan een balk van de oude koeienstal. De weeën volgen elkaar in een snel tempo op, als een storm die door haar lichaam raast. Ze beseft dat ze het huis nooit zal halen door de hoge sneeuw. Radeloos kijkt Marieke om zich heen, en sleept zich naar een box in de hoek, waar los hooi in ligt. Hijgend zakt ze op haar knieen, haar haar hangt in vochtige slierten om haar hoofd. Opnieuw maakt een ondraaglijke pijn zich van haar lichaam meester. "Mikkel" schreeuwt ze in paniek, terwijl de afschuwlijke scherpe steek door haar lichaam trekt. Het geloei van de koeien verstomd en maakt plaats voor een oorverdovende stilte, alleen verbroken door het kreunen van Marieke. De kleine hond staat roerloos naast haar. Minuten rijgen zich aaneen en lijken uren te duren. Ergens in haar, door pijn beneveld brein, dringt het tot Marieke door dat de geboorte van Ukkepuk aanstaande is. Ze voelt dat er iets knapt in haar buik, bijna tegelijkertijd glibbert er iets langs haar been. Als in een roes pakt Marieke het kindje op en veegt het gezichtje schoon. "Mikkel, doek" fluistert ze schor. De kleine hond rent naar het andere eind van de schuur waar zich een open kast met oude handdoeken bevind. Pakt er een en brengt die naar Marieke. "Meer Mikkel, meer doeken" zegt Marieke, nu met iets krachtiger stem. De hond gehoorzaamt onmiddellijk en rent een paar keer op en neer en brengt steeds meer doeken naar zijn bazinnetje. "Mondje schoonmaken, droog wrijven, warm houden, laten huilen, waarom huilt hij niet" de gedachten in haar hoofd tuimelen door elkaar. Dan klinkt er een zwak baby gehuil. Marieke wikkelt het kleine jongetje in droge doeken, houdt het stevig tegen zich aan en trekt haar jas dichter om hen heen. Mikkel drentelt wat heen en weer, draait een rondje en ploft dan vlak naast Marieke neer, wriemelt wat met zijn hondenlijfje heen en weer en nestelt zich dan dicht tegen het kindje aan. 

Marieke, Marieke roept een stem. Mikkel spitst zijn oren, staat op en rent naar de deur. Fel blaffend springt hij omhoog. De deur zwaait open en daar staat Jelle. In één oogopslag neemt hij het hele tafereel in zich op en staat met een paar grote stappen naast Marieke. "Meisje toch" mompelt hij terwijl hij naast haar neer knielt en over haar haren strijkt, en even, heel even maar, zijn kleine zoontje streelt. "Nu eerst 112 bellen en jullie hier weg halen" besluit Jelle daadkrachtig. Marieke's ogen stralen met een mengeling van trots en opluchting. " Ik was zo ongerust, ik heb gebeld en gebeld, ik kreeg je maar niet te pakken, ik ben achter de sneeuwschuiver aan naar huis gereden" vertelt Jelle terwijl ze op de ambulance wachten. Dan horen ze het indringend geluid van een sirene en raakt alles in een stroomversnelling. "Nee Mikkel jij blijft hier" zegt Jelle streng, als de kleine hond in de ambulance wil springen. "Je kan niet mee lieverd" zegt Marieke "maar je bent mijn bikkel, ik had het niet zonder jou gekund" "Weet je Jelle" vervolgt ze "2000 jaar geleden werd er een kindje geboren in een stal. Er waren een os en een ezel, maar ik weet zeker dat er ergens een hondje was, een klein hondje, genaamd Mikkel. Langzaam vallen haar ogen dicht op het zingende geluid van de sirene. 


 

Tuesday, December 26, 2017

De vermoeide reiziger

Surprises: Ik moet eerlijk bekennen dat wij niet zo van de surprises in het klein waren. Bij ons geen in watten en stroop verpakte rommelige rotzooi. Als er dan toch surprises gemaakt moesten worden, dan werd dat groots aangepakt. Een item waar alle pakjes voor de hele familie in pasten.

De eerste keer werd er wekenlang in stilte geknutseld als de kater en de muisjes van huis waren. Er werd geknoeid met papier-mache tot er zich een gezicht vormde, dagen lag het op een geheime plek te drogen tot het geverfd kon worden. Uren lang werd er witte wol uitgeplozen en gekamd. Voorzichtig werd de baard en snor opgeplakt. De juiste kleding werd genaaid en toen eindelijk na een paar weekjes ingespannen bezig geweest te zijn, was bijna alles klaar. Een oude broek en trui werden aan elkaar vast genaaid en in de middag van de 5de december gevuld met cadeautjes voor de hele familie. Het hoofd werd er op gezet en de vermoeide reiziger werd verder aangekleed. Eindelijk was al het werk gedaan. Voorzichtig legde ik hem op ons bed en sloot de slaapkamer gordijnen.



Even later hoor ik gemorrel aan de voordeur en stuift mijn echtgenoot de kamer in en wil in een ruk door naar de slaapkamer, om zich om te kleden. Nog net op tijd grijp ik hem bij de arm en leg mijn wijsvinger tegen mijn lippen. "Sttt" fluister ik zachtjes. Verbaasd kijkt hij mij aan. "Wat" zegt hij niet begrijpend. "Er slaap iemand in onze kamer" ga ik op zachte toon voort. "Maar" zegt hij. " Er stond vanmiddag een oude man voor de deur en die vroeg of hij hier even mocht rusten, ik kon toch geen nee zeggen" onderbreek ik hem op gedempte toon. Mijn echtgenoot kijkt me aan of ik gek geworden ben, maar sluipt dan toch op zijn tenen richting slaapkamer, doet heel langzaam de deur op een kiertje en springt dan vloekend van schrik minstens een meter achteruit.  Ik moet mijn best doen om niet te gieren van het lachen als ik zijn gezicht zie.

In de jaren daarna doen nog een aantal levengrote surprises hun intrede in Huize Plukvink, maar dat is een heel ander verhaal. Doen jullie ook aan surprises of       hebben jullie andere speciale 5 december rituelen ?

Tuesday, November 21, 2017

Heerlijk Avondje

Wij vierden bij ons thuis allang geen Sinterklaas meer, maar een gezellig avondje met wat Sinterklaas snoepgoed, een spelletje en een leuke film, dat gebeurde meestal nog wel. Een van de eerste jaren dat de zonen, met hun vrouwen op zichzelf woonden en jongste dochter het feest bij aanstaande schoonouders ging vieren, zou dan ook, naar wij vreesden, een saaie bedoening worden. Dat konden we toch niet zomaar laten gebeuren, dus viste ik met oudste dochter twee jutte zakken van zolder, togen we naar de dichtsbijzijnde supermarkt en kochten er van ieder soort Sint snoep een paar. Met een tas gevuld met speculaas- en taaipoppen, chocoladeletters, zakken kruidnootjes, banketstaaf, suikerbeestjes en borstplaat liepen wij huiswaarts, verdeelden de buit eerlijk over de twee zakken en schreven het volgende gedicht.

"Ik ben bedroeft" zei Sint tot Piet. 
"Die mensen hier, geloven niet"
 "Hoe weet ik nu, wat hun te geven" 
"Ze hebben ook geen lijst geschreven" 
"Ach Sint" zei Piet "het valt niet mee" 
"Nog even en wij zitten in de WW" 
"Wie zit nu te wachten op een oude man, 
en een Piet die ook niks kan" 
"En nu uw paard is uitgegleden, 
hebben mensen nog een reden, 
om ons naar Spanje terug te sturen" 
"Ach het zal niet lang meer duren, 
of men zegt heel ontevree, 
gaan jullie maar in de AOW" 
Sint zat stil in een hoek te treuren. 
Piet dacht, dat mag niet gebeuren. 
Hij heeft toen snel zijn denkmuts opgezet, 
en riep plotseling "weg met de kerstman en zijn kerstpakket" 
"Kom op Sint, we moeten aan de slag". 
"Want het is nog maar heel kort dag".
"We verslaan die dikke met gemak" "Met onze december overlevingszak".  

Stilletjes rijden we die avond richting jongste zoon, parkeren de auto langs de lange zijmuur van zijn huis en drukken zachtjes de portieren dicht. Oudste dochter sluipt met de zak richting deur, zet hem op de grond en drukt op de bel, alvorens met een spurt achter het muurtje te duiken. Ademloos wachten we een paar minuutjes af, maar er gebeurt niets. Even overleggen we fluisterend met elkaar wat we gaan doen, maar de zak zomaar onbeheerd laten staan is geen optie. Dus beweegt oudste zich weer geruisloos richting deur, gluurt voor alle zekerheid om het hoekje van het muurtje heen, niemand te zien. Dan drukt ze andermaal op de bel. Een schel doordringend geluid klinkt door het huis. Dochter kan nog net wegkomen voor de deur open gaat. Giechelend zitten we achter het muurtje tot er ineens een stem over het tuinhek aan de achterkant klinkt "Ja kom nou maar ik heb jullie al gezien" roept jongste zoon. Terwijl wij binnen komen gluren zoon en schoondochter even in de zak en roepen uit dat dat veel te veel is, of wij het erg vinden als ze even bij een vriend langs gaan die deze avond ook alleen is. Natuurlijk vinden wij dat niet erg. Dochter besluit mee te gaan.

Daar herhaalt zich het spelletje van eerder op de avond. Natuurlijk moeten de jonge lui , in de bosjes aan de overkant van de weg, zo hard lachen dat ze al snel ontdekt en binnen genodigd worden.

Het werd die avond gezellig tot in de kleine uurtjes vertelde dochter de volgende morgen.....:-)

Tuesday, September 12, 2017

Kledingkast van de man

Wie hier vaker komt weet dat de slaapkamer van de man eens flink aangepakt gaat worden, het gaat niet snel, maar het gaat. Volgende week is na het behangen, het laminaat aan de beurt en meteen daarop volgend staat een nieuwe kledingkast op de nominatie en daar zit hem nu net de kneep of een kneep.

Want wat gaat er in een kledingkast voor mannen. Ik heb het een beetje wetenschappelijk aan proberen te pakken en dus heel internet afgeschuimd, wat een beetje man zoal in zijn kast moet hebben. Dit rijtje bevat geen ondergoed en sokken, die horen er natuurlijk wel bij.


 
  • overhemden 3
  • basic Tshirts 4
  • broeken 3
  • truien 2
  • blazer 1
  • kostuum 1

Bij de overhemden gaat het al fout. De man heeft er zeker 40 en dan wil ik niet overdrijven, want ik denk dat het er in werkelijkheid 60 zijn. In allerlei soorten en maten en de meest gruwelijke kleuren en dessins. Daar zal dus flink in gekort moeten worden. Overtuig de man daar maar eens van, die net vorige week maar weer eens een overhemdje heeft aangeschaft.

Hoeveel kledingstukken en welke, vinden jullie dat er in de kledingkast van een man hoort te hangen ?

Thursday, August 24, 2017

Lijstjes

Ik ben van de lijstjes. Nee niet altijd, zo geplanned ga ik nu ook weer niet met mijn leven om. Alleen op dagen dat ik veel te doen heb, maak ik de avond tevoren een lijst. Daar probeer ik dan alles zo op te schrijven, dat het op volgorde afwerken, het meest efficient is. Als ik mijn vertrouwde lijstje niet heb, maak ik er een puinhoop van. Halverwege een klus bedenk ik, dat er nog iets anders moet gebeuren en wel nu !! Niet dat ik nu een ADHDer ben, want ik kan uren tekenen, zonder dat ik aan eten of drinken denk, het allang donker geworden is in huis en het ver voorbij een gezonde bedtijd is. De lijstjes zorgen er wel voor dat ik mijn hoofd bij de kerntaken houd en het afvinken van gedane zaken, geven me gewoon een goed gevoel. Vandaag ging het werk ook weer als een speer, alleen tijdens het boodschappen doen, dacht ik "oh verdorie, helemaal de zak met plastic afval vergeten mee te nemen" maar ja het stond dan ook niet op mijn lijstje.